منتظر

ملاحظه نموديد وقتي كه تصميم گرفتيم در يك طرح قالب اينسرتهاي ماهيچه و حفره بكار ببريم مي بايستي اين اينسرتها را در محل خود نگهداشت.با محكم جا زدن اينسرت در نگهدارنده و رعايت انطباق صحيح و مناسب بين اينسرت و محل آن در نگهدارنده در هنگام مونتاژ ،انطباق خوبي بين حفره و ماهيچه ايجاد مي شود.به طور خلاصه در يك نگهدارنده بايد موارد زير را در نظر گرفت:
1- مي بايستي در آن يك جاساز مناسب براي قرار گرفتن اينسرت وجود داشته باشد.
2- براي تثبيت اينسرت بعد از قرار گرفتن در محل خود بايستي روشي جهت بستن آن در نگهدارنده در نظر گرفت.
3- نگهدارنده مي بايستي استحكام كافي را براي مقاومت در برابر نيروهاي اعمالي به قالب داشته باشد.

جنس نگهدارنده

نگهدارنده معمولا از ورق فولادي متوسط با مشخصات BS970-O40 A15 ساخته مي شود.در بعضي مواقع از جنس فولاد با كربن متوسطBS970-O80 M40 نيز استفاده ميشود.براي مثال زماني كه اينسرت كوچك بوده و سطح موثر تزريق در مقايسه با سطح نشيمنگاه اينسرت بزرگ باشد فشار ايجاد شده در محفظه توسط مذاب تمايل دارد اينسرت را داخل حفره فرو برد .در اين حالت استفاده از فولاد با كيفيت بهتر داراي اين مزيت است كه ميزان فرورفتگي اينسرت در نگهدارنده كاهش مي يابد.

انواع نگهدارنده

انواع مختلف نگهدارنده توسط طراحان براي ساده سازي ،انطباق اينسرت و جاساز و يا ساده سازي ماشين كاري نگهدارنده ابداع شده است.پنج نوع از رايج ترين نگهدارنده ها به شرح زير است:
1- نگهدارنده يكپارچه: (شكل زير) براي استفاده از اينسرتهاي چهار گوش و دايره اي مناسب مي باشد.

(a ): نگهدارنده يكپارچه پايه براي اينسرتهاي چهار گوش.
(b ): ايجاد محل اينسرت با استفاده از يكسري شيار.
(c ): نگهدارنده يكپارچه پايه براي اينسرتهاي گرد.

2- نگهدارنده لقمه اي : فقط براي استفاده از اينسرتهاي چهار گوش مناسب است.
3- نگهدارنده لقمه اي دو صفحه اي :اگرچه اين نوع نگهدارنده براي هر دو نوع اينسرت چهار گوش و گرد مناسب است ولي براي اينسرتهاي گرد رايج تر است.
4- نگهدارنده قالبهاي اسپليتي:اين نوع براي قالبهايي كه نياز به اسپليت دارند مناسب است.(قالب نوع اسپليتي).
5- نگهدارنده صفحه اي:اين نوع نگهدارنده در بعضي موارد خاص براي انسرتهاي چهارگوش و گرد مناسب است.

(a ):نگهدارنده لقمه اي
(b ): نگهدارنده دو صفحه اي براي اينسرتهاي چهارگوش
(c ): نگهدارنده دو صفحه اي براي اينسرتهاي گرد
(d ): نگهدارنده كانال باز
(e ): نگهدارنده محيطي
(f ): نگهدارنده صفحه اي

نگهدارنده يكپارچه

ساخت اين نگهدارنده با گونيا كاري يك فولاد مناسب آغاز شده و سپس در روي نگهدارنده يك جاساز به عمق مورد نياز ماشينكاري مي شود.اين حفره متناسب با شكل اينسرت گرد يا چهارگوش است.
ساخت جاساز گرد ساده تر است .با عمليات بورينگ كاري و سنگ زني يك جاساز براي نصب اينسرت بر روي نگهدارنده ايجاد مي شود.اين عمليات باعث ايجاد دقت ابعادي خوب در قالب مي شود.در شكل بالا(c ) نگهدارنده مناسب براي اينسرتهاي گرد نشان داده شده است.اينسرتها در محل خود با پيچ هاي آلن از پشت بسته مي شوند.
ساخت يك جاساز مناسب براي اينسرتهاي چهار گوش مشكل تر و پر هزينه تر از ساخت جاسازهاي گرد است.در اين حالت بلوك نگهدارنده روي يك ماشين فرز عمودي بسته شده و مانند شكل بالا با يك تيغه فرز انگشتي  جاساز مورد نظر به وجود مي آيد.در هر حال در گوشه هاي جاساز اثر شعاع تيغه فرز انگشتي باقي مي ماند.بنابراين بايستي حتي الامكان از يك تيغه فرز انگشتي كوچكتر استفاده نمود.به اين دليل طراح مقيد است يك شعاع بزرگ در گوشه جاساز نگهدارنده براي اينكه بتوان از تيغه فرز استفاده نمود در طرح خود در نظر بگيرد،زيرا اگر شعاع كمتر انتخاب شود بايستي از تيغه فرز با قطر كوچكتر استفاده كرد كه نهايتا باعث افزايش هزينه هاي ماشين كاري به دليل افزايش زمان عمليات ماشين كاري مي شود.گوشه هاي اينسرتهاي چهارگوش به دليل روش ساخت آنها تيز است و لازم است كه تصميم گرفته شود يك شكل مناسب روي هر گوشه اينسرت اعمال شود و يا اينكه در جاساز محل مناسبي براي گوشه هاي اينسرت ايجاد شود.اكنون هر دو روش را بررسي خواهيم كرد .در دو روش نخست اصطلاحات اينسرت و در روش دوم اصطلاحات روي جاساز نگهدارنده اعمال مي شود.

روش اول

-1 يك شعاع برابر شعاع گوشه هاي جاساز نگهدارنده روي گوشه هاي تيز اينسرت اعمال مي شود.در اين روش دو شعاع روي يكديگر دقيقا جفت شده و سطح قالب صاف و بدون درز است كه بسيار مطلوب ميباشد.اما به خاطر انطباق دقيق شعاع در گوشه هاي اينسرت روش پر هزينه اي است.(شكل 14a ).
2- در گوشه هاي اينسرت پخ ˚45 زده شود(شكل 14b ). اين پخ ها از انطباق شعاعي دقيق كه در روش قبل توضييح داده شد بي نياز مي كند و براي ساخت كم هزينه تر است.
3- با عمليات ساده ماشين كاري مي توان در گوشه هاي حفره يك فرورفتگي ايجاد كرد.(شكل c14 ).اين روش بسيار ساده و قابل دستيابي است .با يك تيغه فرز انگشتي در گوشه هاي حفره به وجود آمده از تيغه فرز ماشين كاري شده و از بين مي رود.(روش هاي 2 و 3 هر كدام از روش 1 كم هزينه تر است) عيب اين روش ها اين است كه ممكن است مواد پلاستيك در شكافهاي باز فرو رود .خالي كردن اين مواد به سختي امكان پذير است.اگر مواد اضافي زياد باشد امكان خراب شدن سطح مقابل قالب نيز وجود دارد.
هر سه روش فوق داراي يك عيب مشترك هستند.ديواره هاي حفره را نمي توان عمليات سنگ زني نمود به اين دليل عمليات دستي زيادي براي جازدن اينسرت در حفره بايستي انجام شود.
4- در شكل (b-13 ) روش ماشين كاري براي ساخت يك نگهدارنده نشان داده شده است.در اين روش امكان سنگ زني ديواره هاي جاساز وجود دارد و همچنين اينسرتهاي با گوشه هاي تيز را نيز مي توان در داخل حفره بست.بلوك نگهدارنده ابتدا روي ماشين فرز چاك زده مي شود.قسمت مياني با فرز انگشتي براده برداري مي شود.يك عيب روش 4 در استفاده از سنگ باريك نعلبكي شكل است تا از اين شيارها بتواند عبور كند.در هر حال در اين روش نيز عيب روش هاي 2 و 3 وجود دارد و امكان رفتن پلاستيك به داخل چاكها وجود دارد كه مي توان با يكسري تيغه از فولاد كم كربن اين شيارها را پر نمود. اگر چه در شكلهاي نشان داده شده شكل خارجي بدنه نگهدارنده ها چهارگوش است ولي مي توان آنها را با شكل خارجي گرد نيز طراحي نمود.